No translation available.

4. TUŁÓW

Rys.6 - Szkielet psa

Rys.6 - Szkielet psa

Szyja. Muskularna, wyraźnie odcinająca się od łopatek. W statyce wysoko noszona, nieco niżej opuszczana w ruchu. Musi być dobrze umięśniona; niedorozwój i wiotkość mięśni karku czy szyi uważa się zawsze za wadę. Szyja zbyt długa lub zbyt krótka, wygięta czy cienka są traktowane jako błąd obniżający ocenę. Szyja łabędzia lub jelenia jest bardzo poważną wadą. Skóra szyi ściśle przylegająca, bez jakichkolwiek fałd czy podgardla. Bardzo istotną cechą jest odpowiednia długość szyi i jej wysokie noszenie bowiem właśnie te cechy dodają sylwetce psa elegancji. 

Rys.7 - Prawidłowa sylwetka briarda z profilu

Rys.7 - Prawidłowa sylwetka briarda z profilu

 

Klatka piersiowa. Szeroka, długa, głęboka (sięgająca do łokci), dobrze wysklepiona i umięśniona. Wystarczająco pojemna ale nie może być beczkowata, a tym bardziej wąska, płaska czy płytka. Kąt nachylenia łopatki warunkuje dobrze zaznaczone przedpiersie. Klatka piersiowa krótka, zbyt wąska, niedostatecznie głęboka, płaska bądź zanadto wysklepiona jest traktowana jako błąd obniżający ocenę. U psów użytkowych bardzo istotna jest głębokość klatki piersiowej, od czego zależy jej pojemność, a tym samym wytrwałość psa w biegu. 

Głęboka klatka piersiowa jest wtedy, gdy mostek znajduje się na wysokości stawu łokciowego lub troszeczkę niżej. Płytka klatka piersiowa nie dochodzi do poziomu łokcia i u psów dorosłych jest traktowana jako poważny błąd. Dolna linia klatki piersiowej łagodnie przechodzi w umiarkowanie podciągnięty brzuch.

Kłąb. Jest tym elementem budowy, w którym szyja przechodzi w grzbiet i w którym zwykliśmy mierzyć wysokość psa. Tworzą go górne brzegi łopatek oraz wyrostki kolczyste - szczególnie czwartego i piątego kręgu piersiowego. Te elementy kości są połączone bardzo silnymi mięśniami, będącymi źródłem siły, ustawienia i rozmachu łopatki. Zdarza się, że za kłębem  występuje w linii grzbietu wyraźne i nieładnie wyglądające wgłębienie. Wynika to stąd, że najkrótszy, jedenasty kręg tzw. przeponowy jest prosto ustawiony i często bywa szczególnie krótki co warunkuje powstanie owego wgłębienia. Sam kłąb powinien być wystarczająco wysoki i szeroki oraz sięgać możliwie daleko do tyłu. Jest to zewnętrzny dowód silnego umięśnienia całego pasa barkowego na skutek tego, że długie wyrostki kolczyste kręgów piersiowych tworzą dużo miejsca do przyczepu mięśni. U briarda kłąb jest średnio wysoki i średnio długi, zawsze jednak powinien być zaznaczony. Krótki kłąb daje wrażenie długiego grzbietu, tworzonego przez dalsze kręgi piersiowe i siedem kręgów lędźwiowych. A długie grzbiety rzadko bywają mocne i proste, przynajmniej u psów średniej lub dużej wielkości.

Grzbiet. Jest górną częścią tułowia i poziomym rusztowaniem psa, które ma za zadanie nie tylko dźwiganie całej masy mięśni, wnętrzności i skóry, ale przede wszystkim jest "wałem" przenoszącym siłę napędu tylnych kończyn na tułów i kończyny przednie. Im bardziej sztywny i mocny jest grzbiet, tym wytrwalszy i sprawniejszy kłus. Dlatego silny i prosty grzbiet jest jednym z podstawowych kryteriów oceny. Linia grzbietu briarda musi być prosta, ani karpiowata (łukowato wygięta ku górze), ani łękowata (zapadnięta). Musi być także pozioma, ani obniżająca się ku tyłowi, ani też się ku niemu wznosząca.

Rys.8 - Grzbiet

Rys.8 - Grzbiet

Dobry grzbiet zależy głównie od dwóch czynników: mocnego kośćca i mocnego umięśnienia grzbietu, a więc prawidłowego żywienia fosforowo-wapniowego i umiejętnego treningu ruchowego w pierwszym roku życia psa. Karpiowaty grzbiet występuje wtedy, gdy kręgi lędźwiowe mają nienaturalnie długie wyrostki kolczyste, co zdarza się raczej rzadko. Nie należy tego mylić z napiętym grzbietem, który może wystąpić u psa z dobrze umięśnionym grzbietem, trzymanego na smyczy, a chcącego biegać swobodnym i odpowiednim do jego budowy kłusem. W takich sytuacjach pies wygina grzbiet w podobny sposób jak czyni to kot pod wpływem głaskania. Zapadnięcie grzbietu (łękowatość) jest bardzo poważną wadą będącą skutkiem przebytej krzywicy lub wskazującą na jego słabe umięśnienie. Pies z takim grzbietem nie jest wytrwały w kłusie bowiem napęd kończyn tylnych nie jest efektywnie przenoszony poprzez tułów na kończyny przednie. Szczególną rolę w budowie grzbietu odgrywa odcinek lędźwiowy, gdyż kręgi lędźwiowe nie są już wspierane żebrami. Te zatem kręgi powinny mieć szczególnie szerokie i silne wyrostki poprzeczne, co zapewnia dobrą muskulaturę, a więc i związanie tej części grzbietu. Stąd ważnym kryterium oceny jest krótka a szeroka, zwarta i dobrze umięśniona partia lędźwiowa grzbietu. U briarda grzbiet minimalnie karpiowaty lub łękowaty powinien pozbawiać psa CWC. Te same błędy mocniej wyrażone oraz grzbiet wyższy od kłębu powinny obniżać ocenę w stopniu odpowiadającym nasileniu tych błędów.

 Rys.9 - Długość i linia grzbietu w biegu

Rys.9 - Długość i linia grzbietu w biegu

Zad. Wchodzi w skład tylnego odcinka tułowia, jego szkielet kostny tworzy miednica i zrośnięte trzy kręgi krzyżowe. U briarda powinien być dość szeroki, lekko pochylony i łagodnie zaokrąglony. Z punktu widzenia ruchu psa istotna jest długość i nachylenie miednicy. Powinno ono być w miarę takie, aby zad od lędźwi do ogona był wystarczająco długi i łagodnie opadający. Przeciwieństwem jest zad prosty lub spadzisty. Przy prostym zadzie miednica leży prawie równolegle z kręgami krzyżowymi. Takie położenie powoduje strome ustawienie tylnych kończyn i często związane z tym przebudowanie zadu. Przy spadzistym zadzie występuje na ogół skrócona miednica i związany ruch kończyn tylnych. W sumie każda z tych wad ogranicza posuw. Zbyt pochylony lub prosty zad przy tylko lekkim zaznaczeniu tych cech powinien pozbawiać psa CWC. Prosty, zbyt skośny, bardzo krótki lub wyższy od kłębu zad powinien powodować obniżenie oceny w stopniu odpowiadającym natężeniu tych cech.

Wszystkie elementy budowy grzbietu i zadu, jeśli są prawidłowe, tworzą to, co nazywamy "piękną linią grzbietu", która w sposób wydatny wpływa na użytkowość psa oraz jego postrzeganie w kryteriach harmonii i elegancji.
 


Artykuł, zdjęcia, rysunki są własnością Klubu Briarda i Beaucerona w Polsce i są chronione prawem autorskim.
Kopiowanie całości lub fragmentów bez zgody Klubu zabronione.