5. KSZTAŁT I NOSZENIE OGONA

 

Rys.10 - Prawidłowe, błędne oraz wadliwe kształty i sposoby noszenia ogona.

Rys.10 - Prawidłowe, błędne oraz wadliwe kształty i sposoby noszenia ogona.

 

Kształt i sposób noszenia ogona bywa cechą typową dla większości ras i choć ma mniejsze znaczenie użytkowe, to jednak w hodowli przywiązuje się dużą wagę do prawidłowego wyglądu i noszenia ogona.
Zgodnie z wzorcem briard ma mieć ogon nie cięty, dobrze owłosiony, nisko noszony (do dołu), wygięty przy końcu w ,,fajkę’’, która nie powinna być wykrzywiana na boki. Ogon ma sięgać do stawu skokowego, ewentualnie swoją długością może  przekraczać go, jednak nie więcej niż 5 cm. U szczeniąt w wieku 3-6 miesięcy obserwuje się często zbyt długi ogon, w tym bowiem  czasie tempo wydłużania się ogona jest większe niż wzrost kości kończyn. Jednak po 6 miesiącach życia szczenięcia (gdy zwierzę wkracza w główną fazę wydłużania kończyn) fizjologiczna długość ogona nabiera właściwych proporcji w stosunku do sylwetki psa.

Przy ocenianiu ogona obserwuje się go zarówno w postawie statycznej jak i w ruchu psa. Szczególnie dotyczy to sposobu noszenia ogona, bowiem wiele psów w statyce trzyma ogon do dołu i dopiero w ruchu unosi go ku górze w sposób dopuszczalny (do linii grzbietu) lub niedopuszczalny (wyraźnie przekraczający tę linię). U briarda nisko noszony i prawidłowo ukształtowany ogon stanowi ładne i harmonijne wykończenie całej sylwetki, nadające jej szlachetny i eleganci wygląd, które to wrażenie ulega drastycznemu zaburzeniu w momencie gdy pies ruszając z miejsca zadziera ogon "do nieba". Bardziej tolerancyjni sędziowie zwykli pisać w karcie oceny "ogon wesoło noszony", co stanowi stwierdzenie oczywistego faktu, że poprzez ogon wyrażane są emocje i nastrój psa. Jednak należy pamiętać, że tego typu sformułowanie powinno odnosić się do ogona uniesionego maksymalnie do linii grzbietu.

Twórcy wzorca wytyczają określone zasady oceniania błędów i wad w ukształtowaniu i noszeniu ogona. O ile lekkie błędy decydują o przesunięciu lokaty psa na dalszą pozycję w klasie, o tyle błędy poważniejsze powinny powodować każdorazowo obniżenie oceny o 1 stopień, natomiast wady powinny prowadzić do dyskwalifikacji.

LEKKIE BŁĘDY. Ogon noszony w linii grzbietu; zbyt wyraźna "fajka" ogona (w tym przypadku wygięcie ogona następuje już w połowie jego długości); "fajka" wykrzywiona w lewo lub w prawo.

BŁĘDY. Ogon noszony nad linią grzbietu; ogon podciągnięty pod brzuchem (zwykle jest przejawem lęku i niepewności w danej sytuacji); ogon prosty (bez "fajki"); ogon uformowany w krążek zamiast ,"fajki" (w tym przypadku ogon jest tak silnie wygięty, iż jego końcówka dotyka tylnej nasady ogona); boczna spirala, czyli wychylenie końcówki ogona na bok z samym czubkiem skierowanym do dołu.

WADY.
Ogon noszony do góry; ogon zakręcony nad grzbietem tak, że jego końcówka dotyka bioder lub tworzy nad nimi krąg, tzw. łowiecki róg. W starym wzorcu jako wadliwy traktowany był także ogon noszony stale w linii grzbietu w kombinacji z krążkiem lub spiralą. Obecnie nie jest jasne jak to traktować bowiem w nowym wzorcu brak jest odniesienia do takiego wariantu. Inna rzecz, że jest to wada bardzo rzadko obserwowana.
Wszelkie operacje chirurgiczne poprawiające kształt lub noszenie ogona są  niedopuszczalne i w razie ich stwierdzenia powinny spowodować dyskwalifikację psa.

Owłosienie ogona powinno być bogate na całej jego długości, co w praktyce koreluje z obfitością szaty na całym ciele zwierzęcia, a szczególnie na jego kończynach. U suk w pierwszych miesiącach po porodzie sierść z ogona może silnie wylinieć i jest to traktowane wtedy jako zjawisko naturalne. We wszystkich innych przypadkach ogon skąpo owłosiony  lub porośnięty krótkim włosem (tzw. mysi ogon) powinien być traktowany jako błąd eksterierowy.

Należy nie zapominać, że wszelkie błędy w kształcie czy noszeniu ogona są w praktyce dziedzicznie przekazywane z rodziców na potomstwo, wobec czego powinno się bacznie zwracać uwagę na dobór par hodowlanych także pod katem występowania tej cechy. Tym bardziej, że zbyt wysokie noszenie ogona jest niemal najczęściej pojawiającym się niepożądanym zjawiskiem nie tylko u polskich briardów.


Artykuł, zdjęcia, rysunki są własnością Klubu Briarda i Beaucerona w Polsce i są chronione prawem autorskim.
Kopiowanie całości lub fragmentów bez zgody Klubu zabronione.