9. SZATA

Rys.17 - Wzorowo przygotowane do wystawy briardy - an face

Rys.17 - Wzorowo przygotowane do wystawy briardy - an face

Długość sierści. Wzorzec dość ogólnikowo traktuje tę cechę precyzując jedynie, że włos krótszy niż 7 cm u dorosłych osobników stanowi wadę dyskwalifikującą. W praktyce jest to rzadko spotykane zjawisko, na ogół większość briardów ma długość włosa odpowiednią. O efekcie końcowym decydują czynniki genetyczne zmodyfikowane przez procesy żywieniowe i pielęgnacyjne. Szata generalnie powinna być długa, sporadycznie zdarza się włos wybitnie długi, sięgający niemal do ziemi. Jednak u niektórych sędziów aż tak długa szata nie znajduje uznania z uwagi na użytkowość rasy.

Bardziej istotna od samej długości jest równomierność owłosienia przy właściwej jego długości na całym ciele. Włos na tułowiu powinien być w idealnej harmonii z obficie porośniętą głową, kończynami i ogonem. Owłosienie głowy powinno być intensywne, ale nie w sposób maskujący jej kształty. Jego obfitość powinna podkreślać właściwe proporcje głowy do reszty ciała oraz wzmacniać wyraz rasy i piętno płci. Bardzo ważne w ocenie wyglądu zewnętrznego są intensywnie porośnięte kończyny, szczególnie przednie. Tutaj każda dysproporcja sprawia fatalne wrażenie i podobnie jak inne cechy niepożądane powinna skutkować obniżeniem oceny w stopniu odpowiednim do jej natężenia. Eleganckim wykończeniem sylwetki briarda jest nisko noszony, wygięty w fajkę i obficie owłosiony ogon. Ubytki włosa lub włos skrócony na ogonie często zdarzają się u suk po szczeniętach. W takim przypadku ogon skąpo owłosiony nie podlega obniżeniu oceny.

Struktura włosa. Sierść briarda powinna być prosta, lekko falista i sucha (kozia), z delikatnym podszerstkiem pod włosem okrywowym. U dorosłych osobników powinna być twarda, dość gruba i raczej sprężysta. Sierść miękka lub wełnista jest u briarda wadą dyskwalifikującą. Włos skręcony w loki jest bardzo poważnym błędem. Jeśli jednak taka sierść występuje u młodych psów, to zwykle po osiągnięciu pełnej długości wyprostowuje się i staje się bardziej kosmata, falista.

O ile długość włosa u większości dorosłych briardów jest na ogół właściwa, o tyle z gatunkiem szaty bywają dość częste problemy. Są one zwykle związane z występowaniem bardziej miękkiego włosa z tendencją do spilśniania. Bywa, że egzemplarze z typową suchą i stosunkowo twardą sierścią, z wiekiem zmieniają szatę na bardziej miękką, a tym samym mniej pożądaną. Jest to spowodowane nadmiernym rozwojem podszerstka, co prowadzi do zaburzenia właściwych proporcji między nim a włosem okrywowym, przez co sierść wykazuje większą skłonność do filcowania. Taka szata ze zbyt obfitym podszerstkiem wymaga znacznie intensywniejszych zabiegów pielęgnacyjnych i z czasem staje się utrapieniem dla właściciela.

Sierść u briarda po urodzeniu jest krótka, lecz wkrótce zmienia się w miękki, o kilkucentymetrowym włosie kożuszek. Już u szczeniąt 6-8 tygodniowych można dostrzec różnice w długości i twardości włosa, ale zalecałabym daleko posuniętą ostrożność w tak wczesnym rokowaniu na przyszłość. Zwykle szczenięta o mniejszej ilości podszerstka mają włos bardziej gładki i przylegający, przez co wydają się znacznie mniej atrakcyjne, wręcz brzydsze od tych bardziej puchatych.  Tymczasem ze szczenięcia z krótszym i rzadszym włosem, przez co wydawało nam się drobniejsze i w całości mniej efektowne, może wyrosnąć piękny briard, o wzorcowej, doskonałej w strukturze i łatwiejszej w pielęgnacji szacie. 

Umaszczenie briardów  występuje w kilku, jednakowo ocenianych, wariantach kolorystycznych. Trzy podstawowe barwy to: czarna, szara i płowa.

Maść czarna (franc. noire)

a) Czysto czarna, gdzie pożądany jest odcień głębokiej czerni, bez brązowawych lub czerwonawych nalotów. Przy czerwonawym odcieniu czarnego włosa pies nie może otrzymać CWC, a jeśli czerwień dominuje - pozbawia to psa oceny doskonałej.

b) Czerń rozjaśniona, występuje w dużej gamie odcieni od czarnoszarego, grafitowego do łupkowatego, popielatego (franc. ardoise). Powstaje na skutek równomiernego przemieszania włosów czarnych z białymi lub jasnoszarymi. Przy wyraźnej dominacji włosów czarnych nad jasnymi daje to odcień grafitowy (czarnoszary), natomiast przy dużej ilości włosów białych i szarych między czarnymi powstaje odcień srebrzysty (popielaty, łupkowaty). Ponieważ rozjaśnienie szaty następuje z wiekiem, wszystkie briardy w tej kategorii barw rodzą się czarne i taki kolor mają wpisany do rodowodu.

Maść szara (franc. grise)

a) Wybarwiona z czarnego, powstaje na skutek postępującego z wiekiem rozjaśnienia sierści czarnej do szarej. Takie briardy mają w rodowodzie wpisane umaszczenie czarne (Ng = Gris né Noir / szary urodzony jako czarny).

b) Szara od urodzenia. Przy nieco jaśniejszym odcieniu określana także jako niebieska lub błękitna (franc. bleue). Jest to silnie recesywne umaszczenie pojawiające się u szczeniąt zaraz po urodzeniu i wpisywane jako 'gris' lub 'bleu' do rodowodu (B = Gris né Gris / szary urodzony jako szary). Pożądane są wyraziste, soczyste, dobrze wysycone barwy. Wadą obniżającą ocenę są odcienie bardzo jasne i sprane, jednak należy zachować tolerancję dla psów w klasie młodzieży.

Maść płowa (franc. fauve)

a) Płowa z czarnymi / ciemnymi włosami (lub końcówkami włosa) na brodzie i kufie (maska), uszach i na końcu ogona

b) Płowa bez maski i ciemnych znaczeń na uszach oraz końcówce ogona.

Płowe umaszczenie powinno być jednolite i równomierne na całym ciele, przy czym najbardziej pożądana jest barwa intensywnie soczystopłowa, z wyraźnie ciepłym odcieniem. Niestety w płowej barwie istnieje znaczna niejednolitość odcieni, zaś proces wybarwiania się płowego umaszczenia trwa często aż do 4 roku życia psa. Odcień płowej maści powinien być ciemny (od lekko- do średniociemnego), niepożądane są odcienie jasnopłowe, piaskowe, sprane. Szata w całości zbyt jasna uznawana jest za poważną wadę skutkującą obniżeniem oceny do dobrej. Sędzia może wykazać tolerancję i obniżyć ocenę do bardzo dobrej w przypadku psów w klasie młodzieży.

Zdarza się, że przy płowym umaszczeniu na skutek występowania dużej ilości czarnego włosa tworzą się czarne lub wyraźnie ciemniejsze plamy na płowej szacie. W takim  przypadku, przy zaznaczonej tendencji do tworzenia się płaszcza, pies nie może otrzymać oceny doskonałej. Za płaszcz uznawane jest takie umaszczenie, w którym korpus jest wyraźnie ciemniejszy i nie harmonizuje z maścią podstawową, pokrywającą kończyny. W przypadku wyraźnie płaszczowego umaszczenia (czapraka) pies nie może otrzymać nawet oceny dobrej i tym samym musi być wykluczony z hodowli. Jest to traktowane jako wada dyskwalifikująca, podobnie jak szata dwubarwna (o dwóch odrębnych kolorach), maść biała, kasztanowa i mahoniowa oraz białe znaczenia czy sierść biała na zakończeniach kończyn.

Oceniając barwę u płowych 6-8 tygodniowych szczeniąt należy zwracać uwagę by pożądany, ciemny odcień płowego umaszczenia był ciepły i jednolity oraz wynikał z natężenia tej barwy, a nie z dużej ilości szarych czy czarnych włosów między płowymi. W takim przypadku szczenię jest ciemne ale bardziej w odcieniu burym, podczas gdy najlepiej by tonacja barwy była oranżowa lub nawet lekko czerwonawa. Szczególnie, że w przypadku zdecydowanej większości płowych briardów szata najpierw jaśnieje, by po osiągnięciu około 2 lat ponownie zacząć ciemnieć.

Niezależnie od umaszczenia, mogą pojawić się u szczeniąt białe znaczenia, najczęściej w postaci plamki na podgardlu i cienkiej kreski z białych włosów na przedpiersiu. Jeśli są niewielkie to najczęściej szybko zanikają, jednak powinno się zwracać na to uwagę bo takiej gwarancji nie ma. Wszelkie strzałki na głowie czy białe łaty w innych miejscach są absolutnie niedopuszczalne i traktowane jako nietypowe dla rasy, a więc dyskwalifikujące już u szczeniąt.

Przy wszystkich odmianach barwnych (czarnej, płowej, szarej i niebieskiej) mogą pojawiać się rozjaśnienia na końcówkach włosa i na kończynach. Ważne by była to minimalna różnica, tylko o jeden ton, stanowiąca łagodne przejście od czerni głębokiej do czerni nieco jaśniejszej lub od płowego ciepłego do płowego o lekkim odcieniu piaskowym. Nie może to podważać podstawowego wymogu, że briard ma być psem jednobarwnym.

Rys.18 - Wzorowo przygotowane do wystawy briardy - profilem

Rys.18 - Wzorowo przygotowane do wystawy briardy - profilem

 


Artykuł, zdjęcia, rysunki są własnością Klubu Briarda i Beaucerona w Polsce i są chronione prawem autorskim.
Kopiowanie całości lub fragmentów bez zgody Klubu zabronione.